Verslag van de "Vroege Vogelrit 2010 en het Goede Doel".

Wat moet je nu weer verzinnen voor de "Vroege Vogelrit 2010", "stichting Aap" leek ons wel wat. Dus nadat Theo de teamleden hierover gesproken had, vonden ze het een goed idee. Toen naar "Stichting Aap", ook zij vonden dit een goed idee, zeker toen we over een donatie begonnen. Toen Theo vroeg wat wij ervoor terug konden verwachten, wij dachten aan een rondleiding en een bezoekje aan de apen, was het antwoord heel duidelijk: "NIETS". Dus wel geld doneren, maar dan weer wegwezen. Dus wat gaan wij doen voor deze stichting "NIETS".

Wat nu? Gerard is op internet gaan zoeken en kwam toen terecht bij "Stichting Signi zoekhonden" en na het bekijken van hun site besloten we contact met ze te zoeken. Al snel kwamen we er achter dat ze zeer entiosiast en meegaand zijn. Ze wilden ons graag ontvangen en een demonstratie verzorgen, omdat het hobbyisten zijn, doen ze alles op vrijwillige basis en betalen dus alles uit eigen zak. Als tegensprestatie heeft Theo toegezegd om "Stichting Signi zoekhonden" voor te dragen voor het "Goede Doel" tijdens de Algemene Ledenvergadering.

Tijdens de ALV 2010 is er besloten om dit jaar geen Goed Doel te steunen vanwege de krappe kas van de VSCN. Terwijl Signi wel als Goed Doel werd aangenomen, kwam er geen donatie. Toen Theo zijn teleurstelling liet blijken, kwam er als antwoord, dat er wel gecollecteerd mocht worden. Dus na afloop van de vergadering is Theo, tot grote hilariteit van de aanwezigen, meteen gaan collecteren. Het resultaat € 63, dus dat was veelbelovend. Eén van de Road Rats (bedankt Stef) werkt met kunststof en op verzoek heeft hij een doorzichtige collectebus met slot gemaakt. Tijdens de SOS party in Limburg is ook gecollecteerd. Ook ditmaal was de opbrengst boven verwachting.

Dus iedereen die heeft gedoneerd, bedankt namens "Stichting Signi zoekhonden".Op 23 mei was het zover, half 10 verzamelen bij "de Witte Bergen". Nu maar hopen dat we een grote opkomst hebben, zodat we niet voor joker zouden staan bij Signi. Het resltaat: 17 motoren met 20 personen, wat een mooie opkomst voor deze warme en zonnige 1ste Pinksterdag.

Halverwege de toettocht een bakkie koffie in Leersum, daarna weer een stukje rijden, pontje over en weer verder naar "Lex Eetcafé" in Randwijk. De tafels stonden buiten al gereed en nadat de bestelling was opgenomen, ging Theo met zijn collectebus langs de Vroege Vogelrijders en er werd gelukkig weer goed gedoneerd. Toen zag Gerard het licht, nam de bus over en ging het terras op om een donatie te vragen aan de andere gasten, met een praatje en zijn stralende lach trok hij ook de meeste van hen over de streep en werd er nog meer geld in de bus gestopt. Je moet maar brutaal zijn, maar je kent het spreekwoord wel, een brutaal mens heeft de halve wereld, nou dat is Gerard ten voeten uit.

Nadat we gegeten hadden zijn we weer op de motor gestapt, met het pontje over en naar het afgesproken punt gereden, de ruïne van een bijna helemaal gesloopt ziekenhuis in Wageningen. We werden ontvangen door Maaike en nog twee leden van Signi, met koffie, thee en een koekje en frisdrank. Nadat we uitleg kregen wat Signi allemaal doet, kregen we een demonstratie met de honden te zien, zo enthousiast die honden te werk gaan, geweldig. Die honden worden getraind op het zoeken naar vermiste personen, of ze nu dood of levend zijn. Ze gaan net zo lang door totdat ze de juiste plek hebben gevonden waar mogelijk nog mensen zijn die onder b.v. puin liggen zoals in Haïti, daar hebben ze toch een aantal levende mensen onder het puin gevonden, die toen konden worden gered door locale bergers.

Daarna mocht Johnny F. zich verstoppen, diep onder het puin waar nog een kelder was, het koste de hond wel wat moeite, omdat hij er niet goed bij kon, totdat hij een weg vond naar de kelder, de hond begon te blaffen en dit was voor Maaike en Jeanet het teken dat onze Johnny gelukkig gevonden was. Daarna was het de beurt aan het nieuwste lid, Jeroen. Jeroen was al eens vermist(door een administratieve fout), maar nu was hij weer vermist, in het bos. Maar de derde zoekhond had hem zo snel teruggevonden, dat ik niet eens door had dat hij al begonnen was met zoeken.

Hiermee was de demonstratie tot een goed einde gekomen en was het de beurt aan ons. Theo had de door Stef gemaakte, doorzichtige collectebus gepakt en overhandigde deze aan de zichtbaar verrastte Maaike. Omdat er nier was getelt na de SOS Party, wist niemand wat er in zat. Maar dat er goede dingen van konden worden gedaan was wel duidelijk.

`s Avonds toen we op de bank zaten en de dag nog eens doornamen, waren we toch wel nieuwsgierig wat er in de bus zat, dus stuurden we Maaike een SMS. Als antwoord hierop schreef ze dat er € 410,75 en 15 Engelse Ponden in zat en dat Signi er onwijs gelukkig mee was, dus waren wij ook blij met het behaalde resultaat.

Ook tijdens ons gezamelijke Rats & Hogs weekend op 10, 11 en 12 september 2010 in Den Haag is er de mogelijkheid om te doneren, dus hopen we dat iedereen ons "Goede Doel" dan voor de laatste keer wil steunen.

Herman O. en Ton Tr. bedankt dat jullie helemaal vanuit het zuiden onze Vroege Vogelrit hebben willen meerijden en T.T. bedankt dat je het te doneren bedrag "rond" hebt gemaakt.

Namens een zeer tevreden Road Ratsteam, Conny.

 

 

Verslag van het Hogs en Rats weekend 10 - 12 juli 2009.

Eindelijk is hier een verslag van het weekend van de Westcoast Hogs en de Road Rats in Maassluis.Na maanden van voorbereidingen is het eindelijk zover, het weekend van de Westcoast Hogs en de Road Rats.  

Op donderdagochtend waren de meeste organisatoren al vroeg in kampeerboerderij “de Dijk” te Maassluis, dus meteen aan de slag met het opzetten van de tentjes, het huis versieren, vlaggen plaatsen en boodschappen doen. Tegen vieren waren we klaar, dus tijd voor een borrel.

's Avonds lekker aan de shoarma, pasta of pizza, altijd makkelijk als er mensen in het team zitten, die weten waar je goed eten kan bestellen. 

Later op de avond, lekker borrelen, kletsen en enkele gingen klaverjassen, dat ging er flink fanatiek aan toe. 

Tegen drieën naar bed, en ja hoor regen!

's Morgens vroeg was Walter eieren met spek aan het bakken voor het ontbijt, heerlijk als dat voor je gedaan wordt, daarom smaakte het dubbel zo lekker. 

Tegen 12 uur zijn we bij de entree gaan zitten om onze gasten te verwelkomen, maar ja het weer zat tegen, het regende, het waaide en het was koud.

Gelukkig klaarde het tegen tweeën op en de eerste gasten druppelde binnen.

Aan het eind van de middag was iedereen binnengekomen die zich had aangemeld. Plus enkele die het toch wel leuk vonden om een gezellig weekendje te hebben.

's Avonds hebben we 2 maaltijden geserveerd, je kon kiezen uit de Nasi van Wim Gijsbers, of de Chili Con Carne van Ger Paris.

Enorme pannen op het fornuis, het was wel erg veel dachten we, maar wat er uiteindelijk over bleef viel gelukkig erg mee, dus het heeft een ieder goed gesmaakt. 

's Avond speelde de band Powerstation, in het begin liep het niet zo lekker, want ze bleven maar testen en de cha cha cha doen. Het probleem bleek de mengtafel, in hun eigen mengtafel was de bliksem geslagen en dus stuk. Daarom werd er een andere gehuurd, maar dit was een ander merk en de aansluitingen waren verschillend. Helaas was dit te merken totdat hij werd uitgeschakeld en toen kwam alles goed.

De sfeer kwam er goed in, maar ja wat wil je met een eigen biertap. Tuurlijk waren er blikken bier verkrijgbaar, maar een vers getapt biertje is toch lekkerder. 

En wisten jullie dat de Hogs een pyromaan hadden?! Ja, Leo van 't Veld, hij kon er geen genoeg van krijgen. 

Tegen drieën vertrok de eerste naar de tent, of de slaapzaal, we hadden het gehad, we waren moe en hadden genoeg op. Nou maar hopen dat we kunnen slapen tussen de snurkers en de bomenzagers. Antoinet wist het beter, zij ging op de bank in de feestzaal, waar het lekker rustig was. 

Op zaterdagochtend was Karin al vroeg op en zette alles klaar voor het ontbijt, niets ontbrak en Walter was weer met de eieren en het spek bezig. Dat viel in goede aarde, het is dan ook wel te doen met een kleine ploeg. 

De toerrit, uitgezet door Ton Trommelen (ja zeker, een Southern Snake, maar ook een oud Westcoast Hog en dus plaatselijk goed bekend) begon om 12 uur. De rijders waren vertrokken en het team ging als een speer weer aan het werk om de ontbijt boel op te ruimen, boodschappen doen, toiletten soppen etc. Vele handen maken licht werk, dus hadden we nog wat tijd over om gezellig te kletsen en smeuïge verhalen te vertellen. De één had nog een mooier verhaal dan de ander, dus het was lachen, gieren, brullen en ook de voorstelling die je erbij kreeg, was erg leuk. 

Tegen drieën kwamen de rijders terug en waren de broodjes hamburger en hot dog klaar. Daar werd gretig gebruik van gemaakt, want zo'n ritje maakt toch wel hongerig. Nadat de hamburgers en hot dogs naar binnen waren gewerkt was het tijd voor ontspanning, met een borreltje en onze zanger Fred.

De slager die onze barbecue zou leveren liet ons op het laatste moment in de steek, wat nu?!

Maar Walter is Walter niet als hij geen plaatselijke slager kon vinden die ons van vlees kon voorzien. Binnen een uurtje was het geregeld, het vlees en de salades werden gebracht, het zag er allemaal keurig verzorgd uit.

Om de VSCN op te vreten hadden we bedacht een Snake Sate, een VSCN spekkie, speciaal voor Hans Hendriks, een Wolves karbonade en een Falcons worst op het menu te zetten. Nou,  we hebben het ons goed laten smaken. Na de barbecue gingen onze gasten uitbuiken en de Crew ging weer verder, als een witte tornado door het huis en wilde je Irish Coffee of Caffé Amaretto, dan stond Antoinet voor je klaar, dat ging er ook goed in.

Tijdens het weekend hadden we ook een loterij, daar werd voldoende van afgenomen, dankzij Nel, ze bleef net zo lang staan totdat je genoeg lootjes had gekocht, Nel je bent een top verkoopster!!

Tegen negenen begon de band weer te spelen, nu wel goed en de sfeer zat er al snel in.

Ook voor Kevin (onder protest, dus met zachte dwang) en Fred kon de avond niet meer stuk, zij mochten enkele nummers met de band zingen. 

Voor volgend jaar hebben we alvast een zanger, dus Kevin (denk aan de gitaarsolo) je hebt komend jaar wat te doen.

Wat in Engeland kan, kan ook in Maassluis. Heel sneaky verlieten Theo, Rein, Kim Oudakker en Mandy Gijsbers de zaal, om even later op het nummer “Born to be wild” per motor de feestzaal binnen te rijden, zij werden hilarisch ontvangen. Het verschil met Engeland en Nederland is, 2 bloedmooie meiden, geheel gekleed in tegenstelling tot de ontkleedde, afgelikte boterhammen uit Engeland. Nadat de motoren de zaal weer uit waren ging het feest verder. Er werd genoeg gedronken, gefeest, gedanst en gelachen.

Om 24.00 uur vierde Mandy Gijsbers haar 23ste verjaardag en werd ze toegezongen door de band en de crew, getooid met hoedjes en toeters. Of ze het nou leuk vond of niet (ik zou me vreselijk opgelaten voelen namelijk), ze vatte het heel goed op en stond boven op de tafel om dit gejank aan te horen. 

Zo langzamerhand liep voor sommige de avond ten einde en trokken ze zich terug in hun tent of op de slaapzaal.

Zondagochtend was het weer vroeg dag, lekker ontbijten en in de regen je tentje opbreken en richting huis. 

Zo kon de Crew als een turbo aan de gang om alles weer op te ruimen, partytenten af breken, koffiemachine weer schoonmaken, de boerderij dweilen, uiteindelijk zag het er na afloop schoner uit dan toen we erin kwamen. 

Nadat we klaar waren met alles, hebben we het weekend geëvalueerd. Wat ging fout? Wat ging goed? Waar moeten we de volgende keer aan denken of op letten en zullen we het nog een keer samen (Hogs en Rats) doen? En niet geheel onbelangrijk, hoe hebben we het financieel gedaan? Het gezamenlijke standpunt: we doen het volgend jaar weer.

Toen kwam de betaling aan de eigenaresse van de boerderij, de dag ervoor nog een gezellig praatje gemaakt en nu zag ze alleen nog maar Euro's. Onderhandelen tussen Walter en haar was er niet bij, want ze moest in ene meer geld hebben.Dus het team heeft nu een overschot aan wc rollen en andere spullen, omdat onze ijzeren dame niet meegaand was, The B.tch!Alles wat we over hadden en voor haar achter wilden laten, hebben we á la minute in onze overvolle auto's gestopt en toch meegenomen. 

Leden die dit jaar niet naar ons weekend zijn gekomen, jullie hebben wat gemist!! Maar geen nood, volgend jaar, 2010 dus, het 2e weekend van september organiseren we weer samen (Hogs en Rats) een weekend.Dus noteer in je agenda, of op je harde schijf, 2e weekend van september 2010 “het weekend van de Westcoast Hogs en de Road Rats”.

Het team van de Westcoast Hogs en de Road Rats bedanken alle leden die ons weekend bezocht hebben en we zien elkaar weer op een volgend treffen. 

Conny, één van de Crew.

Om één uur hadden wij afgesproken bij het pompstation op de A1 bij Muiderberg. Daar stond ik en mijn zoon Remon te wachten op de groep waar mee wij naar Zelhem zouden rijden. Alwaar wij zouden overnachten. Tegelijkertijd kwamen Theo met zijn ega achterop en Karin aanrijden. Nu…. het bestuur was aanwezig! Nu de rest nog.????  Maar om 10.15 uur zonk de moed ons in de schoenen en besloten wij er met z’n vijven een gezellig weekendje van te maken.

Nou dat is het geworden na een snelle rit kwamen wij bij de Wolves, bij Ans en Jan, aan. Op de boerderieje. Al gauw werden (nadat wij onthaald waren door de gastvrouw en heer) de stoelen buiten gezet. Het was heerlijk weer dus genieten. Het schuurke (clubhuis van de Road Wolves) was gezellig ingericht en er was voldoende te drinken tegen een redelijke  prijs, dus iedereen had het erg naar zijn zin.

Wij stadse luitjes hadden nog nooit, behalve de Campinamelk koe, een koe zien zitten, wij keken onze ogen uit.

Ondertussen druppelde er nog wat andere leden bij van diverse regio’s, dus hadden wij toch nog een aardig clubje.

Daar kwam de plaatselijke slager het terrein oprijden, er werd een heuse barbecue uitgeladen en de koe die wij net hadden zien zitten, lag in keurige lapjes op een schaal. Aangezien motor rijden hongerig maakt, begonnen rond 19.00 uur de eerste lapjes vlees gaar te worden en kwamen Karin en Ans met heerlijke salade en stokbrood. Nadat besloten was wie welk stuk vlees op de barbecue had gelegd, lieten wij alles goed smaken onder het genot van nog een pilsje en zo meer.

Rond tien uur werd het wat fris en gingen wij het schuurke in waar we gezellig alle sterke verhalen van iedereen aanhoorden. Rond 24.00 uur dook iedereen zijn bed of bank in.

De volgende ochtend, 06.00 uur onderscheid men de kerels van de andere, want het was wel erg vroeg.

Na een eenvoudig ontbijt, want motorrijden met een lege maag kan toch niet, vertrokken wij voor een prachtige rit door het Gelderse landschap en de Utrechtse heuvelrug. Wat was het daar mooi.

Nadat we een lekkere brunch bij Eetcafé Charley’s hadden genoten keken mijn zoon en ik terug op een heerlijk weekend.

 

Wij hopen dat dit verhaal u enthousiast maakt en dat u het volgende seizoen wel mee gaat.

Jan Tervoort